Na
een leerzame, doch moeilijke periode in mijn leven kwamen er ook
weer herinneringen naar boven over die tijd 1967/68 op de Pollux,
die ik met gemengde gevoelens herbeleef.
Positief over de kameraadschap en de saamhorigheid, maar ook
negatieve gevoelens over de "kadaverdiscipline",die waarschijnlijk
wel nodig was,(met een zooitje van die pubers!), maar die toch mijn
gevoel van "onrecht" versterkte, vooral de vrijheidsstraffen, zoals
de vrije woensdagmiddag en de vrije weekeinden verplicht aan boord
blijven, dat was pas echt balen!
En daar was niet echt veel voor nodig, bijvoorbeeld, betrapt worden
op stiekem roken in het vinkennet onder de boegspriet, of in de
toiletruimte onder de bak, of even te laat op het appel !
Maar ook ben ik geschrokken op de reünie, die gehouden werd op 5
September 1992 in IJmuiden, van het verhaal wat door de toenmalige
2e stuurman Fokke Ringma werd verteld, dat hij mijn leven had
gered, omdat ik een bui van uitgelatenheid met een natte vinger de
hagelslag van het bord van een mede leerling wilde pikken, hier
door werd die jongen zo kwaad, dat hij mij aan het mes wilde
rijgen, en wat ik op dat moment niet wist was, dat hij hier toe in
staat was, omdat hij vanuit een jeugdgevangenis onder voorwaarden
was geplaatst op de Pollux, en van dit soort jongens waren er meer,
maar zoals gezegd, wist ik en de mede leerlingen hier op dat moment
niets van.
Gelukkig voor hem en mij, sprong Fokke Ringma er precies op tijd
tussen en heeft het allemaal goed opgelost, mijn held!